In het boek ‘Niet in Gods Naam: Een pleidooi tegen religieus extremisme’ van de erudiete rabbijn Jonathan Sacks, begint een hoofdstuk met een parabel:

“Twee vrienden lopen door het oerwoud wanneer ze plotseling een leeuw horen brullen. De eerste vriend denkt diep na over waar ze zich het beste kunnen verstoppen. De tweede vriend trekt snel zijn hardloopschoenen aan. De eerste vriend zegt: ‘Wat denk je nou, je kunt toch nooit harder lopen dan een leeuw?’ De tweede vriend antwoordt: ‘Ik hoef niet sneller te zijn dan de leeuw, alleen maar sneller dan jij.'”

Deze parabel illustreert twee verschillende benaderingen: de eerste vriend zoekt een oplossing voor het collectief, terwijl de tweede alleen aan zichzelf denkt. Jonathan Sacks betoogt in zijn boek dat wij, als verlichte en redelijk denkende mensen (gelovig of niet-gelovig), in staat zijn om ons in te zetten voor collectieve oplossingen voor de problemen die inherent zijn aan het mens-zijn.

Tijdens de recente herdenking van 500 jaar Doperdom op Hemelvaartsdag in Zürich, voelde ik eenzelfde betrokkenheid. Samen met zo’n 3000 anabaptisten van over de hele wereld zongen en baden we om ‘Lef om Lief te hebben’ (‘The Courage to Love’). De aangrijpende verhalen over recht en onrecht die door de aanwezigen van over de hele wereld werden gedeeld, gaven stof tot nadenken.

Mogen wij als Doopsgezinde gemeenten van de ring Zuid-West Nederland steeds weer betrokken worden bij een Geest die grenzen doorbreekt, ons naar de ander doet uitgaan en ons inspireert om collectieve oplossingen te vinden voor hedendaagse problemen.

Ds. Marijn Vermet