De zee dichtbij
Ik vind het fijn dat we zo dicht bij het strand wonen. Vanuit mijn tuin hoor en ruik ik de zee. Een wandeling op het strand verveelt nooit, wat voor weer het ook is.
Korrel voor korrel
Ik ben in Ouddorp opgegroeid en volg de ontwikkelingen op het strand met belangstelling. Daardoor zie ik hoe het steeds verandert. Wie er af en toe komt, merkt die veranderingen ook op, maar mist de kleine stapjes ertussen.
Wat zien we eigenlijk? Zien we vooral wat we gewend zijn, of hebben we ook oog voor wat anders is? Soms ontdek ik zeekraal die op een nieuwe plek begint te groeien. Als die plant zich daar weet te vestigen, kan er na ongeveer een jaar een klein duintje ontstaan. Het is er nog niet, maar de mogelijkheid is er al. Op een plek waar ik twee jaar geleden zeekraal zag, zijn inmiddels inderdaad duintjes gevormd.
Het begon met één plant. Niet ineens, maar korrel voor korrel groeide daar een duin. Zand dat zomaar door je vingers glijdt, vormt samen iets stevigs.
Samen een gemeente
Dat vind ik een mooi beeld voor onze gemeente: mensen die samen een geheel vormen. Daarmee bedoel ik niet dat we los zand zijn. We vinden elkaar in het geloof. Dat geloof is als de draad die ons samenweeft. Christus bindt ons samen.
We hebben elkaar nodig en zijn blij elkaar te zien: op zondag in de kerk, door de week bij de bijbelstudie of zomaar onderweg. Voor die verbondenheid mogen we dankbaar zijn.
We hebben ieder onze eigen geloofstaal en onze persoonlijke doperse identiteit. Ook onze gemeente heeft haar eigen identiteit. Die geloofstaal bestaat niet alleen uit woorden. Soms verbindt een lied ons, soms het vertrouwde gevoel van op zondag in de kerk zijn, soms de klanken van het orgel of de piano.
Verstaan begint met luisteren
Ook de zee heeft haar eigen taal. Ik hoor haar bij wind en windstilte, bij eb en vloed, wanneer een storm opkomt en wanneer die weer wegtrekt. De zomer-zee klinkt anders dan de winter-zee. Misschien klinkt dat voor u vreemd, maar wie aan zee woont of erop vaart, zoals mijn man, leert die taal herkennen.
Hoe leer je de zee verstaan? Door te luisteren. Zo leren we ook mensen verstaan. Aan elkaar kunnen we vragen stellen. Aan de zee kan dat niet — of misschien toch wel? Misschien helpt de zee ons om stil te staan bij onze eigen vragen en antwoorden te ontdekken die we diep vanbinnen al kennen.
Spreekt de zee een taal? Voor mij wel. Versta ik die? Soms. Ook wij spreken ieder onze eigen taal en begrijpen elkaar niet altijd. Maar waar woorden tekortschieten, kunnen we elkaar toch vinden: in een lied, een gebaar of eenvoudigweg door er voor elkaar te zijn.
Het Levende Woord
Jezus is het Levende Woord. Voor mij is dat een bruisend woord, dat steeds vernieuwt en nieuwe manieren vindt om ons te bereiken. Het is een scheppend woord: het maakt heel, brengt iets nieuws tot leven — zichtbaar of onzichtbaar — en verbindt mensen met elkaar.
Na een strandwandeling draag je de zee nog met je mee. Thuis voel je het zout op je gezicht en ruik je de zee in je kleding….
Rini Hameeteman
Voorzitter Ring ZuidWest Nederland
Foto Ronnie Hameeteman
