Op het aanrecht in de keuken prijkt een vrolijk papieren tasje gedecoreerd met grote groene bladeren. Ik en met mij alle aanwezigen op de Ringvergadering kregen er een mee. Ik kijk erin en zie kleine bolletjes naast de kaart waarop de gemeente Middelburg laat weten dat ze het fijn vonden dat wij hun gasten waren. Ik ben benieuwd wat er opkomt als ik de bolletjes in de aarde zet: ze zijn zo klein als de bolletjes van sneeuwklokjes…..  Maar de gemeente Middelburg laat ons niet in het ongewisse! Het zijn de bolletjes van geluksklaver! Een beschrijving van wanneer en hoe diep in tuin of pot aarde te stoppen zit erbij. Wat een prachtig aandenken aan deze dag, waar zoveel afgevaardigden van de gemeenten samen waren gekomen. Samen gekomen om elkaar te ontmoeten, om in gesprek te gaan met Iris Speckmann, functionaris Vrede en Duurzaamheid.

Ik was verrast door zoveel interesse en zoveel activiteiten in diverse gemeentes betreffende vrede en duurzaamheid.

Ik had de Ringvergadering geopend met het lezen van enkele verzen uit Genesis 2, over de tuin waarin wij geplaatst zijn. De tuin als zegen – ons gegeven – en als opdracht de tuin te behoeden. Ik las een lied over die oude droom van J.W. Schulte Nordholt waar het verlangen spreekt naar herstel van de tuin, Gods domein. Tot mijn grote verrassing vond ik in de bundel ‘Aarden in geloof’ een bede waarin het woord duurzaamheid klinkt :

Gij, Boetseerder
met uw droomtuin voor ogen,
richt onze voeten op aarde,
leer onze handen
de aarde-tuin beheren.
Herstel ons zicht
op wat breek en broos is
kwetsbaar en klein is.
Geef ons oog voor
vernietiging en vergiftiging,
onherstelbare schade voor Uw schepping.
Herstel ons denken
aan vandaag en morgen.
Richt ons op duurzaamheid,
met Uw droomtuin voor ogen,
tot in eeuwigheid.

Morgenvroeg stop ik de bolletjes van de geluksklaver in de aarde 5 cm diep, 4 cm van elkaar.

Margreet Eberwijn-Verveld